Тетя Нара говорила очень много. Она человек добрый, открытый, но говорила уж очень много. Лена героически улыбалась.
-Դուք շատ լավ, տան աղջիկներ եք: Բայց երևում ա, որ դուք մամայի կարիքը դեռ ունեք: Դուք որ մենակ մնաք, սոված չեք մնա, շատ բան եք կարողանում անել ու շատ բան գիտեք: Բայց նաև լիքը բաներ կա, որ չեք կարողանում: Մեր մոտի աղջիկները 19 տարեկանում արդեն պատրաստ մամաներ են, էլ զակատ են անում մուրաբան, էլ թթու են դնում, ամեն ինչ: Իսկ քաղաքում խնդիր ա: Քաղաքի աղջիկները հարսի են գնում ու իրանց կիսուրը իրանց վրա բարկանում ա: Իրանք էլ քնելուց առաջ իրանց մարդուն տխուր-տխուր բողոքելու են, բա մամադ սենց ասեց: Դե մի անգամ, երկու անգամ, երեք՝ կհասկանա, բայց վերջիվերջո կասի: “դե հերիք ա, կարող ա քո պատճառով մամայից պիտի բան ասեմ: Չես կարում եփել էլի”:
Իսկ ես իմ տունը ռեմոնտը ամեն ինչ ես եմ արել, աբոյները ես եմ կպցրել իմ ձեռքերով, իմ տղաս ու ամուսինս խաբար չեն, թե ինչն եմ ես արել: Ամեն օր իմ խոզերին ու կովին կեր եմ տալիս, խնամում եմ: Ջուրը 4 ժամ ա գալիս, ամեն ինչ հասցնում եմ:
И начала она про свои свекровь, мужа, сына говорить. Про другого сына и про невестку, потом про друзей сына.
Как-то раз она пришла и предложила нам, чтобы друг ее сына нас на машине к озеру отвез. Мы обрадовались, подумали: “Ура! Бесплатно отнесут!” Согласились. А потом поняли, что он-то отвезет, но с нами у озера останется и ждать будет, и полчаса не знали, как ей тактично отказать. Потом на вилисе сосед нас отвез и вел себя очень вежливо, не хотел нас беспокоить и навязываться. А мы его за это арбузом угостили.
