Հորիզոնական դիրքից նայում եմ վերև: Վերևում երևում են աստղերը:
Դպրոցում մեր փոքրիկ ուղեղներին փորձում էին հասցնել՝ ինչպես կարելի է գտնել Օրիոնը, Մեծ Արջը, Քնարը և այլ համաստեղություններ. հիմա շատերը չեմ էլ հիշում, բայց մտքիս է գալիս Փոքր Արջը . այն կարելի էր գտնել շերեփի տեսքով: Այժմ առաստաղին կայծկլտացող աստղերը մեր տան տիրոջ՝ իմաստուն հրեայի ձեռամբ կպցրած ֆոսֆորե լուսատուներն են: Աստղային շերեփի մասին մտածելիս մտքովս է անցնում «թղթե շերեփի» պատմությունը: Այն շարմանկայի ինքնապտույտ մեղեդու պես կրկնվել գիտի, սակայն ամեն անգամ հայտնվում է նոր նվագողի ձեռքերում: Արցունքներս բռնում եմ լեզվիս ծայրով՝ հիշելով՝ անիմաստ գործ է, քաղաքը թքած ունի արտասուքի վրա:
Օրը բացվում է, օրը փակվում է՝ չսպասելով ներքին ռիթմիդ, ցանկություններիդ, կարիքներիդ: Հայրս անվերջ զանգում է իր հայ ծանոթներին, ծանոթների ծանոթներին: Գործը փնտրողին է սիրում: Տղաս խաղալիք աստղադիտակը երկինք է ուղղում:
-Մա՛մ, հենց աստղ ընկնի, մենք երջանիկ կլինենք:
-Արևս, մենք հիմա էլ ենք երջանիկ:
-Չէ՛, երբ աստղ ընկնի, երազանքս կկատարվի. Երևան՝ մեր տուն կգնանք:
Մայրս ճիպոտում է աշխատանքի կայքերը: Եղբայրս իր նյարդաթելերով է կարում «Կենցաղի տան» -ը կուտակվող բլուզներն ու տաբատները:
Օր հինգերրորդ, տասներորդ, քառասուներրորդ: Հայրս գնաց լուսավորելու մոսկովյան շենքերը, մայրս` դառնացած կյանքը սփոփեց «Քաղցր կյանք» քաղցրեղենի խանութում: Եղբայրս տուն եկավ: Ստացել է առաջին աշխատավարձը: Ազերիից գնել է հայկական ծիրան: Ուտում եմ ու լացում: Տղաս պապին խնդրում է ծիրանի կորիզները թաղել բակում, որպեսզի րյաբինաների կողքին ծիրանի ծառեր դուրս գան: Հեծկլտում եմ՝ մրմնջալով ազգային երգեր, իսկ պատուհանագոգին տեղավորված «փողի ծառի» և ծաղկած խոլորձի մեջտեղում փոքրիկ տախտակի վրա տեղավորված Մատրոնան տրտմաբույր ժպտում է, գրությամբ հուշում. «Да любите друг друга»:
Գիշեր է: Բոլորը քնել են: Ֆոսֆորե աստղերը դեղնավուն աչքերով նորից ինձ են նայում: Փորձում եմ մտովի վերարտադրել Օրիոնը: Հնում հայերն այս համաստեղությունը Հայկ էին կոչում՝ մեր անվանադիր նահապետի անվամբ…
