Հորիզոնական դիրքից նայում եմ վերև:  Վերևում երևում են աստղերը:

Դպրոցում մեր փոքրիկ ուղեղներին փորձում էին  հասցնել՝ ինչպես կարելի է գտնել Օրիոնը, Մեծ Արջը, Քնարը  և այլ համաստեղություններ. հիմա  շատերը  չեմ էլ  հիշում, բայց  մտքիս է գալիս  Փոքր Արջը . այն  կարելի էր գտնել  շերեփի տեսքով: Այժմ  առաստաղին  կայծկլտացող աստղերը մեր տան տիրոջ՝ իմաստուն հրեայի ձեռամբ կպցրած  ֆոսֆորե լուսատուներն են: Աստղային շերեփի մասին մտածելիս մտքովս է անցնում  «թղթե շերեփի» պատմությունը: Այն  շարմանկայի ինքնապտույտ մեղեդու պես կրկնվել գիտի, սակայն  ամեն  անգամ հայտնվում է  նոր նվագողի ձեռքերում:   Արցունքներս  բռնում եմ լեզվիս ծայրով՝ հիշելով՝ անիմաստ գործ է, քաղաքը թքած ունի  արտասուքի վրա:

Օրը բացվում է, օրը փակվում է՝ չսպասելով  ներքին ռիթմիդ, ցանկություններիդ, կարիքներիդ: Հայրս անվերջ զանգում է իր հայ  ծանոթներին, ծանոթների ծանոթներին: Գործը փնտրողին է սիրում: Տղաս  խաղալիք աստղադիտակը  երկինք է ուղղում:

-Մա՛մ, հենց աստղ ընկնի, մենք երջանիկ կլինենք:

-Արևս, մենք հիմա էլ ենք երջանիկ:

-Չէ՛,  երբ աստղ ընկնի,  երազանքս  կկատարվի.  Երևան՝  մեր տուն կգնանք:

Մայրս ճիպոտում է աշխատանքի կայքերը: Եղբայրս իր նյարդաթելերով է կարում «Կենցաղի տան» -ը կուտակվող բլուզներն ու տաբատները:

Օր հինգերրորդ, տասներորդ, քառասուներրորդ: Հայրս գնաց լուսավորելու մոսկովյան շենքերը, մայրս` դառնացած կյանքը սփոփեց  «Քաղցր կյանք»  քաղցրեղենի  խանութում: Եղբայրս  տուն եկավ: Ստացել է  առաջին աշխատավարձը: Ազերիից  գնել է հայկական ծիրան: Ուտում եմ ու լացում: Տղաս պապին  խնդրում է ծիրանի կորիզները թաղել  բակում, որպեսզի րյաբինաների կողքին ծիրանի ծառեր դուրս գան:  Հեծկլտում եմ՝  մրմնջալով ազգային երգեր, իսկ պատուհանագոգին  տեղավորված  «փողի ծառի»  և ծաղկած խոլորձի մեջտեղում փոքրիկ տախտակի վրա տեղավորված  Մատրոնան տրտմաբույր  ժպտում է, գրությամբ հուշում. «Да любите друг друга»:

Գիշեր է: Բոլորը քնել են: Ֆոսֆորե աստղերը դեղնավուն  աչքերով նորից ինձ են նայում: Փորձում եմ մտովի վերարտադրել  Օրիոնը: Հնում հայերն  այս համաստեղությունը  Հայկ էին կոչում՝ մեր անվանադիր նահապետի անվամբ…