Ուշ գիշերին, աշխարհում լինող-չլինող ամեն ինչից նեղացած, նստեցի մի բան գրելու՝ երաժշտություն լսելով։ Ինչպես բոլոր նախորդ գիշերներում, այդ մեկում էլ Լուսնի սոնատով պիտի լցվեի։ Լուսնի Սոնատից հետո ինքն իրեն միացավ Հաուզեր – «Ավե Մարիա»։

Ու ես լաց եղա։ Լաց եղա ամենապարզ պատճառները մտաբերելով, արցունքոտվեցի քննելով ինձ ու մարդակերպին ու հասա մինչև այնտեղ, որ կոչվում է մենակություն։

Թավջութակն էր, թե Տիրամայրը՝ չգիտեմ, բայց ես այդ օրվանից ևս մի երազանք ունեցա․ նվագել։ (Ես երազանքները կատարելու համար եմ ունենում)։

Փոքրուց ինձ վստահեցրել են, որ արվեստի «շուկայում» ինչ էլ փնտրեմ, ինչ էլ ընտրեմ-չընտրեմ, երաժշտությունը հաստատ պիտի շրջանցեմ։

Իսկ ի՞նչ եթե ես որոշեմ ու ցանկանամ, սկսեմ ու հասնեմ․ հոգում գտնել տարածություն, որը կարող է լցվել ձայնով, որը կլսվի եթե խլանամ էլ․․․

Մորաքրոջ սիրելու պես ինձ սիրող մի կին ինձ ծանոթացրեց թավջութակահար պապիկ Պարոն Միսակի հետ։ Բայց Պարոն Միսակ մի՛ ասա, մի հեքիաթ ասա՛։

Իր հետ պիտի սովորեմ, մինչև երաժշտական դպրոցում համոզվեն, որ 17 տարեկանը ուշ չէ։ Նուշ է։

Ինչևէ․ դու Պարոն Միսակ չասացիր, մի հեքիաթ ասացի՞ր։ Փաստորեն մարդն իսկապես ունակ է այդքան նվիրյալ լինել։

Առաջին օրը, երբ այցելեցի իրեն իր տուն ու պատին հենած տեսա այդ հզորագույնը, այդ փայտե արարիչը հուզվեցի նորից այնպես, ինչպես այն գիշեր «Ավե Մարիա»-ն լսելիս։ Էլի՛ հուզվեցի՝ աննկատ, անպատմելի, անգրելի։

Դե ծանոթացանք, պատմեցի ինչս ինչոց է ու որ արդեն բանը հասել է դիվան բաշուն, էլ ժամանակ չկա երաժշտական դպրոցին սպասելու, ու եկել եմ, ու ինչ էլ ասեք, ինչքան էլ անտաղանդ «ախտորոշեք», մեկ է՝ ես պիտի՛ նվագեմ։

-Թավջութակ բռնելը նույնն է, որ նայես աստղերին,-ասաց Պարոն Միսակը ու գնաց պատշգամբ՝ ծխելու։

Է՜, նա օրը հազար անգամ, ուզածի չափ, նույնիսկ առավոտյան բռնում է ու նայում աստղերի՞ն։

Ներս եկավ։ Մենակ է ապրում։ Հին պահարանի ու թավջութակի, ծխախոտի ու գինու հետ։ Ասենք սեղանին այնքան թղթեր, նոտաներ, գդալ, ակնոց ու խառը, միշտ խառը իրեր են, որ էլ ինչ մենակ։

Մի երկու լսողություն ստուգող «լյալյաներից» հետո ես ազատ էի, այդքանն էր առաջին օրվա համար։ Առաջին օրը թավջութակը պատին հենված տեսնելն էլ է ինձ շատ։

Հաջորդ այցիս՝

-Բռնե՞ս աղեղը,- ինքը հարցրեց։

«Բռնեմ աղեղը»,- գիտակցեցի ես։ Գիտակցե՞ցի ես։

-Աղեղը բռնելու ձևը ցույց տամ, բռնիր, հոգով զգա, որ աղեղի վրա ձիու պոչի մազ է, որը մեղեդի է ստեղծում։ Ձիու պոչի մազ։ Դու մինչև այդքանը պատկերացնես, ես ծխեմ գամ։

Ի՞նչ անեմ, այ մարդ։ Աստղերին նայելը էդքան հեշտ հո չի։

Ներս եկավ։ Չհասցրեց ցույց տալ, թե ինչպես բռնել աղեղը։ Ես բռնեցի ու բռնեցի միանգամից ճիշտ։

Պարոն Միսակը զար-մա-ցավ։

-Իսկական թավջութաահարի պես ես բռնել։

Էլ ի՞նչ է ինձ պետք աստղեր նայելու համար։ Հետո ես բռնեցի Գործիքը, գրկեցի ավելի ճիշտ։ Պարոն Միսակը մի քիչ դեսից-դենից խոսեց ու էլի՛ ասաց, որ ճիշտ եմ անում։ Ասաց․

-Ամենապարզ բանն է նվագելը, ուղղակի ամենապարզ բանին հասնելը միշտ դժվար է։

Հետո արդեն, երբ ամեն անգամ անհամբեր հասնում էի Պարոն Միսակիս տուն, զգում էի ջերմությունը, օգնելու իր մեծ ցանկությունն ու երազանքիս տիրություն անելը, հավատս մեծանում էր։

Մի օր ասաց, որ թավջութակը պիտի հետս տուն տանեմ, որ արդեն այն ինձ հետ պետք է լինի, տանը նվագեմ։ Չգիտեմ էլ ինչ էր ասել նա, բայց տպավորվել է հատկապես այն, որ ասաց՝ մի տար, եթե ծանր է։

Պարոն Միսակն ամեն կերպ ինձ փորձեց, անըդհատ փորձեց իմ նվագելու ցանկության չափը, իմ ներքին հեգեպես պատրաստվածությունը ու երբ արդեն համոզվեց, որ թավջութակը չեմ թողնելու ինչքան էլ խոչընդոտներ լինեն, նվիրվե՜ց անմնացորդ։

-Պիտի հասնես էն կետին, որ դու չնվագես, այլ քո միջոցով գործիքն ինքն իրեն նվագվի․ տիեզերական մի բան։

Չգիտեմ՝ երբ կսկսեմ տիեզերական էդ բաներին հասնել, բայց որ իմ կյանքում այժմ գույն կա, անհերքելի է։

-Ուրիշ տեղ մայրամուտներ ու լուսաբացներ չեն երևում։ Էնպես որ պիտի մնալ հայրենիքում ու  նվագել ծագող ու մարող արեւի համար։

Էսքան հրաշալի մարդ ես հանդիպած չկայի։ Նա ինձ օգնեց։ Երազանքս ոտքի կանգնեցրեց անշահախնդիր։

Մենք միշտ կլինենք հոգեկից․ ես, Պարոն Միսակը, թավջութակը, արեւը։

Վերջին երեկոյին էլ միասին «Ավե Մարիան» լսեցինք, թեյ խմեցինք, բանաստեղծություններ կարդացինք, զրուցեցինք  այն մասին, որ հայրենի հողում ապրելը ու երազանք իրականացնելը ծխելու աստիճան, խմելու աստիճան, արբելու աստիճան հոգին բարուրում են։

Երազանքին տիրություն անելը էն ծագող ու մարող արեւի պես բան է։